Fiskihjallar.  Smáfiski er dreift á bastmottur sem lyft er frá jörðu með stauravirki.  Þetta eru ,,skreiðarhjallar" Malavímanna við vatnið.  Fiskurinn herðist og er mulinn í stöppu með lauk og olíu til að snæða með maís.

Konurnar snúa rétt eins og íslensku saltfiskkonurnar breiddu út til að sólþurrka.

Svipmikill afli. En ekki stór.  Á stærð við loðnu.

Á stærsta uppistöðulóni Afríku, Cahorra Bassa í Mósambik eru þessir prammar og stunda uppsjávarfiskveiðar um nætur.  Ljós eru notuð til að lokka smáfiskinn upp í torfum og þær látnar synda yfir nótina sem hangir í krana framaná.  Hífoppið nægir svo til að fanga fiskinn.  Þessar veiðar skapa miklar tekjur fyrir tugþúsindir tonna og varð af óvæntur ávinningur til hliðar við virkjunina sem knúin er vatni úr lóninu. 

Hvítu hegrarnir fylgja kúnum fast eftir.  Eru það skordýrin sem klaufirnar róta upp?  Flærnar á baki þeirra?  Fræin í skítnum?  Eitthvar er það sem kýrnar gera fyrir þessa fugla og ef til vill er ávinningur gagnkvæmur.

Laugardagsmorgunn, fólkið lifir lífinu lifandi eftir því sem manni sýnist á göngu meðfram ströndinni.  Hér er enginn vegur, engin umferð, varla útvarp og alls ekki sjónvarp, ekki heyrist í farsíma en glaðvær hlátrasköll frá ströndinni benda til að fólkið sé sátt.  Myndasýning frá malavískum fiskimannaþopum er hér.

 

Þessar tvær himafrúr eru í vatnsnefnd sem gætir þess að allt sé í sómanum hjá nýju vatnsbóli sem Þróunarsamvinnustofun gerði í heimabyggð þeirra.  Alls eru vatnsbólin 33 í norð-vesturhluta Namibíu þar sem hjarðmenn lifa af nautgriparækt.  Hér er myndband sem sýnir aðstæður og fólkið sem nýtur þessarar aðstoðar.

Fiskirörninn eignar sér tré og horfir vökulum augum yfir veiðilendur sínar.  Við trjábolinn hafa termítarnir komið sér upp haug.

Regntíminn færir okkur sveppauppskeru.  Sveitamenn fara um skóga og merkur og tína þetta til sölu á mörkuðum.  Þessir hefðbundu sem við þekkjum eru á stærð við barnshöfuð, en hinir sem eru okkur framandi eru í alls konar lita- og lögunarafbrigðum.  Ljúffengir?  Já, stundum, sérstaklega ef manni tekst að skola úr þeim sandinn!

 

Lucius Banda er þekktasti tónlistarmaður Malaví.  Hér með Frelsissönginn stórbrotna og við sýnum hinar ýmsu ásjónur landsins með.

Skólabörn fá sér sopa.  Nú er búið að kortleggja og telja alla þá skóla í Malaví sem ekki hafa vatnsból eða salerni handa nemendum.  UNICEF stendur fyrir þessu framtaki til að hvetja þá sem eitthvað hafa aflögu til að styrkja vatnsbólagerð við skólana.  Ísland hefur byggt og endurgert á þriðja tug skóla í Mangochi í Malaví og vatnsból eins og þetta eru við flesta; nú er í gangi stórt íslenskt vatnsverkefni í héraðinu.  Það felur í sér að koma 20 þúsund heimilum í 500 metra göngufæri við næsta vatnsból, þar sem fá má hreint og öruggt vatn.  Sjá myndband um verkefni Íslendinga í Malaví hér.

Hýenur eru ekki vinsæl dýr.  Hræætur, gagga undarlega, undarlega afturhallandi á búkinn og lúpulegar.  En ekki dæma!  Bitið er þrisvar sinnum sterkara en í ljóni.  Þær eru félagslyndar og skipulegga sig vel: Fimm hýendur reka burt eitt ljón ef bráð er í húfi.  Hlaupa hratt.  Og una sér vel í faðmi fjöskyldunnar eins og sjá má.   Mamma með unga smá.  Hvað er hugljúfara?

Veftímaritið kemur til áskrifenda gjaldfrjálst sex sinnum á ári.  Skráning hér.

Hér má skoða nokkur fyrri tölublöð:

Júní-júlí 2008
Maí 2008
Mars 2008
Febrúar 2008
Janúar 2008

Fyrir ferðamenn í leit að friði og ró er Likoma eyja á Malaví vatni hreinræktuð Paradísareyja.  Hjá eyjaskeggjum sjálfum er lífsbaráttan sjálfsagt hörð.  Skútur sigla yfir að blárri strönd Mósambik eftir varningi, skammt undan stunda fiskimenn veiðar, og eitthvað er um gripi í bland.  Merkilegasta mannvirkið er dómkirkja ,,á heimsmælikvarða" byggð fyrir 100 árum af breskum trúboðum.  En eina verslunargata bæjarins liggur niður að ströndinni þar sem líf er og fjör.  Hér er myndasyrpa frá þessari merkilegu eyju.